Ropień wewnątrzbrzuszny – powikłanie pooperacyjne

Ropień wewnątrzbrzuszny – powikłanie po operacji trzustki

Definicja:
Ropień wewnątrzbrzuszny to ograniczone zbiorowisko płynu o charakterze zakażonym (ropa), najczęściej związane z przetoką trzustkową, żółciową lub pooperacyjnym zakażeniem jamy otrzewnej.

Rozpoznanie opiera się na:

objawach klinicznych (gorączka, leukocytoza, ból),
badaniach obrazowych (TK z kontrastem, USG, EUS),
czasem potwierdzone bakteriologicznie z drenażu.

Stopniowanie kliniczne ropnia wewnątrzbrzusznego
Stopień	Charakterystyka	Wpływ kliniczny	Leczenie
A Łagodny	Mały zbiornik (<3–4 cm), pojedynczy, bez objawów ogólnych. Czasem wykrywany przypadkowo w TK.	Pacjent stabilny. Brak leukocytozy lub jedynie subiektywne osłabienie. Nie wpływa na długość hospitalizacji.	Obserwacja, kontrola laboratoryjna, czasem antybiotyki. Bez potrzeby drenażu.
B Umiarkowany	Zbiornik ropny z objawami ogólnymi: gorączka, leukocytoza, CRP ↑. Możliwy wzrost objętości lub rozwój w kolejnych dobach.	Wydłuża hospitalizację. Wymaga diagnostyki i interwencji, ale bez zagrożenia życia.	Antybiotykoterapia celowana. Przezskórny drenaż pod kontrolą USG/TK. Możliwe żywienie pozajelitowe.
C Ciężki	Ropień mnogi, z objawami posocznicy lub niewydolności narządowej. Brak efektu po drenażu.	Poważne powikłanie. Zagrożenie życia. Wymaga leczenia w OIT. Ryzyko przetoki, niewydolności nerek lub zgonu.	Intensywna antybiotykoterapia, wielokrotne drenaże, czasem reoperacja. Leczenie niewydolności narządowej w OIT.